Durf te leven in de vraag
De vraag houd mij bij de RabbiIn de bijbel zie ik dat Jezus veel mensen vragen stelt als zij met een vraag komen. En lijkt het net dat HIj geen antwoorden wil geven.
Is het willen hebben van antwoorden verkeerd?
Ik denk het niet, en er zit een zeker gevaar in.
Als de kinderen van Israël worden opgeleid begint dat met het memoriseren van de eerste vijf boeken [Thora] uit de bijbel. Dit gebeurt tot ca. het twaalfde jaar. Kinderen leren lezen en schrijven vanuit de Thora.
Daarna kunnen jongens verder opgeleid worden door een Rabbi en dan ligt het accent op het doen wat de Rabbi doet. Wij noemen dit discipelschap. Het bijzondere van discipelschap is dat het accent dus niet meer ligt op het leren [memoriseren] wat de Rabbi weet, maar op het doen wat de Rabbi doet.
Het is dus eigenlijk niet het antwoord op de vraag maar de daad op de vraag die centraal staat. Op deze manier leren de discipelen te leven in de vraag en dat maakt hun afhankelijk van de Rabbi.
Is dat met ons ook niet geval?
Als wij de antwoorden 'hebben' op vragen in ons leven dan zou ons dat onafhankelijk kunnen maken van de Rabbi. Terwijl het leven in de vraag ons misschien wel bindt aan de Rabbi.
Aan jou de keus....